Վախենալով առաջ չես գնա

309905_194550134026854_991500524_n

ՀԵՏԱՔՐՔԻՐ   ՄԻ   ՀՈԴՎԱԾ   ԵՄ  ԳՏԵԼ,  ՉԵՄ   ԿԱՐԾՈՒՄ   ՈՐ   ՀԵՂԻՆԱԿԸ    ԱԴՐԲԵՋԱՆՑԻ   Է….

Ահաբեկչությունը   որպես   պայքարի    մեթոդ

четверг, 4 июля 2013 г. 21:57:28

Ես   ուզում   եմ   խոսել ահաբեկչության   մասին, որպես   ազգային  ազատագրական   շարժումների   մեթոդի:   Որոշեցի   խոսել   այս   թեմայի  մասին  մենախոսության   ձևով:

Ահաբեկչությունը,   որպես   քաղաքական   պայքարի   միջոց, սրա պատմությունը   թեև   երկար   չէ,  բայց   շատ,  շատ   հարուստ է միջոցառումներով:   Այստեղ   դուք   կհանդիպեք   սպանություններ բարձրաստիճան   պետական  պաշտոնյաների,   նախարարների  և նախագահների,  և   պայթյուններ   հասարակական  վայրերում,  և պատանդ  առնելով,  որին  հաջորդում  են   քաղաքական  պահանջներ: Ընդհանրապես,  քաղաքական   ահաբեկչության   պրակտիկան,  շատ, շատ  բազմազան  է:  Ընտրության  շատ  ձևեր  կան:  Այսպիսով,  ես կփորձեմ  ներկայացնել  դրանք:

Ենթադրենք  (տեսականորեն)  առկայությունը   որոշակի  երկրի,  Որի «ստորին»  դասերը  այլևս   չեն   կարող  ապրել   ինչպես   նախկինում, իսկ  «վերին»  խավերը   չեն   ցանկանում  ապրել   նոր   ձևով: Քաղաքական   պայքարի   մեթոդները   դեռևս   գոյություն   ունեն,  սակայն   ավելի  ու  ավելի   սահմանափակ:   Հենց   այդ   «վերևում» օրենքները   նրանք   գրում   են   իրենց   համար:   Եվ   այսպես,  քանի   որ լավ   են   ապրում,  չեն   պատրաստվում   տրամադրել   «ստորին»   դասին   ապրելու   որևէ   հավանականություն,   այնպես   էլ   երկրի քաղաքական   կյանքում   որևէ   փոփոխություն:   Բնականաբար,   խլելով «ներքևից»   իրավական   մեթոդներով   հակազդելու    հնարավորությունը իշխանություններին:   Այսպիսով   «վերին»   խավերը   չտալով   նրանց ընտրության   ոչ   մի   ռեալ   հնարավորություն,   ստիպում   են    «ստորին»   խավերին   բռնել   քաղաքական    ահաբեկչության ճանապարհը   (բառիս   ամենալայն   իմաստով,   այսինքն`   ֆիզիկական ոչնչացմամբ   իշխանության   վերնախավին   և   ավարտվում   է սովորական,   ամենօրյա   դիվերսիայով):   Որոնք   են   այն   մեթոդները քաղաքական   ահաբեկչության,   կիրառելի   «ստորինե   դասերի   համար, որ   երկիրը   քամուն   չտան   (ավերակներին   տիրելը,   տարբերակ   է, սակայն   «ներքևին»   դա   այնքան   ել   շատ   դուր   չի   գալիս):

Բայց   եկեք   նայենք,   այս   հիպոթետիկ   երկրի    իշխանությունը   ինչի՞ վրա   է   հենված:   Արտաքին   օգնությու՞ն,   այո   կարծես   այն   չկա, նույնիսկ   ընդհակառակը,   հարևան   պետությունները   գայլերի   պես սպասւմ   են   հարմար   առիթի   ոչնչացնելու   երկիրն   ու   իշխանությունը:   Գուցե   այդ   «վերին»   խավերին   ժողովուրդն   է աջակցու՞մ:   Այնպես   որ,   կարծես,   «ոչ»,   որովհետև   ժողովուրդը  այս պետության   հենց   ինքը՝   «ստորին»   դասն   է,   որն   այլևս   չի   կարող ապրել:   Ստացվում   է,   որ   իշխանությունը   այս   «հրաշք   պետության», հիմնված   է   բացառապես   բյուրոկրատական   ապարատի   վրա   (և իրոք,   պաշտոնյաներ   այս   հիպոթետիկ   երկրում – որքան   ուզեք ): Պարտադրվում   է   ամեն   ինչ,    «ներքևից»   ամեն   ներկայացուցչին`  այս երկրում,   բոլոր   պաշտոնատար   անձանց   կողմից,   կոտրել   դա հնարավոր   չէ:   Պաշտոնյան   պաշտոնյաին   պաշտպանում   ու աջակցում   է:   Բողոքելով   նրանց   մասին   անիմաստ   է  ոչ ղեկավարություն,  ոչ   դատարան,   այնտեղ,   որովհետև   այնտեղ   նույն պաշտոնյաներն   են,   որոնց   համար   սահմանված   կարգը   շահավետ   է,  և   այն   փոխել,  նրանք   չեն   թույլ   տա:   Այնպես   որ,   այս   պետության   մեջ   քաղաքացիներին   իրենց   իրավունքներն   ու   շահերը պաշտպանելու   ոչ   մի   հնարավորություն   չկա,   տեղեկանք  առանց կաշառքի  չես   ստանա,  քո  գործը  առանց   կաշառքի  չես   բացի, դատարանում   կամ   դատախազությունում   արդարության  չես   հասնի: Եթե  որոշես   գնալ   լեռները   կամ   անտառները   ու   պարտիզան դառնաս,  չի   ստացվի,   որովհետև   բոլոր   անտառները   վաղուց   արդեն «վերին»   խավերի   կողմից   բաժանված   է   իրար   մեջ,   բոլորը պարսպապատված   են   ու   մոտենալն   անգամ   անհնար   է: Իսկ հրացան   որտեղի՞ց   ճարես,   ասենք՝   որսորդական,   ստիպված  ես նորից   չինովնիկներին   խոնարհվել:   Ի՞նչ  անել,   իսկ  այս   հարցի պատասխանը   արդեն   կա,   խնդիրն   ինքն   է   պարունակում, հիմնական   հարձակման   համար   թիրախը   հենց   չինովնիկներն   են  և հենց   նրանց  դեմ   ել   պետք  է   պայքարել   և   չփորձել արհեստականորեն   սահմանափակել   շրջանակը   միայն   բարձրագույն պաշտոնատար   անձանցով,   որոնք  իրենց   պաշտպանության   համար, չեն   խնայի   ոչ   մի   գումար  և   հետո   մի   ոչնչացված   պաշտոնյան  մեծ ուրախություն   է   բազում   տեղակալների   համար   որ հնարավուրություն   են   ստացել   զբաղեցնելու   ազատ   տեղը:   Պատկերն  այլ   է   դառնում   չինովնիկական   բուրգի   «ներքին» օղակների   պարագայում,   հենց   այն   հրահանգիչների,   տեսուչների, քննիչների   և   այլ   մանր   մունր   պաշտոնյաների   բանակը   որոնք պահում   են   «վերևների»   պաշտպանական   առաջին   գիծը   ընդդեմ «ստորին»   խավերի:   Ի վերջո,   իրավիճակը   (այս   ենթադրական պետության)   այնպիսին   է,   որ   ամենացածր   շերտը   բյուրոկրատիայի կամ   անվտանգության   ծառայություն   կամ   զրահապատ   «Մերսեդես» չունի   և   չի   ունենա,  մտածենք   այս   հարցի  վերաբերյալ   առավել մանրամասն:

Այս   կամ   այլ   կերպ,  «վերևների»  անօրինականությունները պաշտպանում,  թաքցնում   ու   ստիպում   են   ժողովրդին   կատարել հենց   նրանք,  նրանք   են,  որ   (սեփական   հիմարության   ու սրիկայության   պատճառով,   «վերևների»   գրավոր  և   բանավոր   բոլոր հրամանները   անվերապահորեն   կատարում   են)   հերքում   են մարդկանց   իրենց   իրավունքների   մասին:   Բյուրոկրատները   չեն տալիս   անհրաժեշտ   փաստաթղթերը,   ոստիկանությունը   բռնում  է առանց   դատի   ու   քննության   նրանց,   ովքեր  փորձում   են   բողոքի ցույց   անել,   դատավորները   կայացնում   են   ապօրինի   որոշումներ «վերևների»   անունից   ու   նրանց    օգտին:   Իհարկե,  իրենք   չեն մեղավոր,   որ   նման   համակարգ    է   գործում,  գուցե   նույնիսկ նրանցից   ոմանք   բարեխիղճ   և   ազնիվ   մարդիկ  են,   բայց   նրանք ծառայում   են   այս   համակարգին,  նրանք   ամրապնդում   են   այն,  և պաշտպանում   են   ամեն   մի   ոտնձգություն   «ներքևից»,  ավելին, առանց   դրանց,   առանց   այս   ավելի   ցածր   մակարդակի պաշտոնյաների   գոյությանը,   համակարգի  գոյությունը   անհնար   է, ի՞նչ   է   նախարարը   առանց   նախարարության,  գեներալը   առանց բանակի,   պատգամավորը   առանց    ընտրողի:   Եթե   դուք   հեռացնեք այս   ավելի   ցածր   մակարդակի   պաշտոնյաներին,  քաոս  մտցնեք նրանց   գործունեության   մեջ,   արգելափակել   նրանց   գործունեությունը,   շատ   արագ   «վերևները»   կգահավիժեն   իրենց բարձունքներից:   Հետևաբար,   ժամանակակից   քաղաքական ահաբեկչությունը   (Մեր,   վարկածային   երկրում)   դա   ահաբեկչություն է   ուղղված   ցածր   բյուրոկրատիայի   դեմ:   Այս   ահաբեկչությունը դժվար   չէ   (Ստորին   պաշտոնյան   պաշտպանված   չէ),   այս ահաբեկչությունը   մատչելի   է   (պաշտոնյաները   շատ   են,   չհաջողվեց ահաբեկել   այս   մեկին,   դուք   հնարավորություն   ունեք   փորձել մյուսին),   այս   ահաբեկչությունը   պարզ   է   (Ոչ   մի   խորամանկ   ծրագիր   պետք   չէ   մշակել,   ձեռք   բերել   բարդ   սարքավորումներ,   որի համար   ֆոնդ   ստեղծել),  այս   ահաբեկչությունը   կարող   է իրականացվել   տարբեր   ձևերով,   սկսած   տարրական   ծեծից պատուհանների   չափազանց   հեշտ   կոտրելուց,   ապա   և   ավարտվում է   նրա   ֆիզիկական    վերացմամբ:

Նկարագրված   ահաբեկչությամբ   պաշտոնատար   անձինք   պետք   է հասկանան   մի   հստակ,  պարզ   գաղափար՝  «Մի   համագործակցիր «վերևների»   հետ,   չպաշտպանել   իրենց   շահերը,   դուրս    գալ քաղաքացիական   ծառայությունից,   և   դուք   կդադարեք   լինել ահաբեկչության   թիրախ»:   Հիմնական   սկզբունքներից   մեկը   այդ ահաբեկչության,   պետք   է   լինի   պարզ   ընտրությունը   և   շարժառիթը, ահաբեկչի   նպատակն   է   ընտրել   թիրախն   անհատական   որոշմամբ, կոնկրետ   պաշտոնիայի,   որը   չափազանց   ոգևորված   է պաշտպանելով   «վերևներին»:   Դա   կարող   է   լինէլ   դատական կատարածու,   որը   դուրս   է   նետել   (դատարանի   անհիմն   որոշման համաձայն)   հասարակ   մի   ընտանիքի,   և   տեսուչը   անձնագրերի   և վիզաների   ծառայության,   տրամադրելով   կաշառքի   դիմաց քաղաքացիություն   ինչ   որ   մի   տականքի,   դա   կարող   է   լինել   քննիչ, դատախազ   կամ   դատավոր,   անտեսելով   օրենքը   և   չարաշահելով   իր   կարգավիճակը,   նպատակով,   որ   կարող   է   դառնալ քաղաքացիական   ծառայող   քաղաքապետարանում,   հրաժարվում   է շնորհել   անարժեք   թղթի   մի   կտոր   կամ   չտալով   պարզագույն խնդիրների   իրավական   լուծումները:   Ահաբեկչության   ամեն   մի փաստ,   կլինի   առավել   արդյունավետ,   եթե   ավելի   լայն   հայտնի կդառնան   ահաբեկչության   պատճառները,   մեղադրելով   յուրաքանչյուր   պաշտոնյաի   իր   կողմից   կատարած   հանցանքի   կամ հանցագործությունների   հրապարակումով,   պաշտոնյաներին   պետք է հասկացնել,   որ   դեմ   գնալ   «ներքևին»   (մեր   երևակայական   երկրում) վտանգավոր   է,   երբեմն   նաև   մահացու    վտանգավոր:    Պաշտոնյան, պետք   է   զգա,   անհարմարավետություն   «ստորին   դասերի»   շրջանում:   Պաշտոնյան   (մեր   վարկածային   երկրի )  թույլ   է, անօգնական   է   և   չունի   կորպորատիվ   համերաշխություն,   հետևաբար   վախեցնելով   մեկին,   կարելի   է   տասնյակ   մարդ   շարքից հանել,  վախեցնելով   տասնյակին,   շարքից   կհանես   հարյուրին, դարձրեցիր   անաշխատունակ   հարյուրին,   կդադարի   գործել աշխատանքի   մի   հանձնաժողով   կամ   նախարարություն:

Այս   պարագայում   վերացումը   որևէ   չինովնիկի   ինքնանպատակ   չէ, կարևորը   խառնաշփոթ   առաջացնելն   է   իրենց   աշխատանքում,   իսկ մեթոդները   բազմաթիվ   են:   Այստեղ   մենք   պետք   է    դրսևորենք երևակայություն:   Օրինակ,   լավ   արդյունքներ   կարող   են   տալ թռուցիկները   իր   հարևանների   փոստարկղերում,   բացատրելով,   թե ինչ   տականքի    հետ   են   նրանք   ապրում   նույն    տանը,   բողոքներ (Ներառում   է   նաև   անանուն  )  տվյալ   չինովնիկի   մասին   բոլոր իմաստալի   ու   անիմաստ   ատյաններում,   Այրված   ավտոմեքենա դրսում,   կամ   մի   կոտրված   պատուհան,   չինովնիկի   տանը,   դա   մի փոքր   դժվար   է,   բայց   շատ   ավելի   արդյունավետ,   պիկետ, պաստառներով,   համապատասխան   բովանդակությամբ   իր   տան  մոտ,   կամ   կնոջ   աշխատանքի   վայրի   մոտ,   դպրոցի   մոտ,   որը  իր երեխայի   ուսման   վայրն   է,   ուղեկցել   ազգային   ազատագրական շարժման   ակտիվիստներով,   անկախ   նրանից,   թե   ուր   է   նա ուղևորվում,   սա   լավագույն   միջոցներից   մեկն   է, « խաղալ   նրա նյարդերի   հետ»,   և   համոզել   իր   ամբողջական   խոցելիությունը,   վերջ ի   վերջո,   պարբերաբար   ծեծի   ենթարկել   մութ   վայրերում:   Այս   և  այլ   մեթոդները   պարզ   են,  հեշտ,  պատշաճ նախապատրաստվածությունը   կատարողների,   տալիս   է   նվազագույն ռիսկի   գործադրման   հնարավորություն,   Նրանցից   շատերը   կարող  են   իրականացվել   նորմալ,   միջին   վիճակագրական   տվյալներ ունեցող   քաղաքացին,   առանց   հատուկ   սարքավորումների   և վերապատրաստման,   Ի  վերջո,   այս   մեթոդները   արդյունավետ  են, որովհետև   ստորին   չինովնիկը,   որ   նույնպես   ներկայացուցիչ   է «ներքևից»,   որին   «վերևները»,   առանց   վարանելու   կզոհեն   հանուն իրենց   նպատակների:

Եվ   երբ   կոտրի   «ստորին   դասը»:   Այս   ենթադրական   պետության իշխանական  բուրգի   հիմքը,   ապա   նաև   առանց   լուրջ   խնդիրների կարելի   է   հիպոթետիկ   պատին   կանգնեցնել    «վերևներին»:

Է…. Հ….

Запись опубликована в рубрике Uncategorized. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s