ՍԵՒ ԿԱՐԴԻՆԱԼԻ ԾԵՐ ԳԱՅԼԸ

  7CFFB64E-7C06-43E8-9A51-D1D1EFEB7D58_w1023_r1_sՄԵԾ ԱՎԱԶԱԿԸ իր երբեմնի աշակերտին ու համախոհին դասեր է տալիս… Հա,երկու բան էլ. 1.-Գիտենք,որ սպարաԾԵՌՏԻ ոհմակի նախկին բոլոր մեծ ու փոքր շակալները նրա սուտի ստեղծած անվան տակ են պատսպարվում մինչ օրս,բայց սպարապետ,սպարապետ ասելիս,սա չի հասկանու՞մ,որ մարդիկ դեռ ոչինչ,բայց Սերժը հո գիտի՞ բոլորին ու ամեն բան մեկ-մեկ ու ծիծաղում է այս ազգակործանիչ հրետանու «կարոտախտի» ու պաթոսով գրված զառանցանքների վրա,ի դեմս իրենց իսկ հորինած սպարապետի և Սերժին վաղուց ծախված մնացած անունների,որոնց մեջ ստորաբար ու միտումնավոր զետեղում է իրական հերոս Մոնթեի անունը … 2.-Երկրի ու այս խեղճ ազգի կործանման հիմքերը դնելուն ջանասիրաբար մասնակցած Շիրխանյան,հետաքրքիր է,եթե իրոք Սերժը թույլատրեր գնալու Եռաբլուր սպարապետիդ այցելության,տեսնես ի՞նչ զգացում էիր ունենալու…Ո՞նց եք,ի՞նչ գնով այս աստիճան ձեր հոգիները ծախել ստանային…Սպարապետի«դ» սպանությունից անմիջապես հետո իշխանությունը վերցնելու այդ ցուցակը ե՞րբ և ու՞մ հետ էիր կազմել Վահան Շիրխանյան…Այդ ինչպե՞ս է լինում,որ և հոկտեմբերի 27-ի դեպքով,և այս դեպքով,այսինքն երկու ահաբեկչությունների դեպքերով էլ հանկարծ քո անունն է շոշափվում…Հանուն ազգի՞,թե՞ հանուն իշխանական աթոռի՝ Վահան Շիրխանյան…. Հ.Գ.- Եթե գրածդ ամեն մի բառն ու տողը շուռ տան ու դնեն քո առաջ և տիրոջդ՝ ազգակործանման հիմքերը դրած ԼՏՊ-ի,ոչինչ չի փոխվի և նույնությամբ կբնութագրի ու կսազի նաև ձեզ… Իրար կերեք այսպես ձեր ոհմակային մոտեցմամբ ու սատկեք բոլորդ,որ ազգը ազատվի ձեզ նման ՏԱԿԱՆՔՆԵՐԻՑ…. ՈՉԻՆՉ ՉԻ ՄՈՌԱՑՎԵԼ,ՈՉ ՈՔ ՉԻ ՄՈՌԱՑՎԵԼ….

ՍՎԵՏԼԱՆԱ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆ ԲԵԼԳԻԱ

լլլՍե՛րժ, դու Հայաստանը դարձրել ես աղետի գոտի, բառացիորեն. Վահան Շիրխանյանը բանտից Սերժ Սարգսյանին երեք ուղի է առաջարկում 

2:40 | Դեկտեմբեր 23 2016 

ՀՀ պաշտպանության փոխնախարար Վահան Շիրխանյանը, որը հայտնի հանցախմբի գործով շուրջ 1 տարի է՝ կալանքի տակ է գտնվում, «Երեւան-Կենտրոն» քրեակատարողական հիմնարկից՝ ԱԱԾ մեկուսարանից, դարձյալ բաց նամակ է գրել՝ ուղղված Սերժ Սարգսյանին: Հիշեցնենք, որ Շիրխանյանը թեեւ կալանքի հետ անհամատեղելի մի շարք հիվանդություններ ունի, սակայն բանտում շարունակում են չնկատելու տալ դրանք՝ նախկին փոխվարչապետին պահելով կալանքի տակ: Վահան Շիրխանյանը կալանավայրից մի անգամ արդեն բաց նամակ ուղարկել էր՝ ուղղված Սերժ Սարգսյանին. այս տարվա նոյեմբերի 18-ին: Նախօրեին «Ժողովուրդ» օրաթերթը ստացավ Շիրխանյանից հերթական նամակը, որը ամբողջությամբ ներկայացնում ենք ստորեւ: «Շարունակենք «մեր» միակողմանի երկխոսությունը, Սե՛րժ: Այո՛, դու երբեք չես ունեցել եւ չես էլ ցանկացել ունենալ երկրի եւ ժողովրդի հոգսերը լուծող «կախարդական» փայտիկը, որովհետեւ դու պատկերացում չես ունեցել այդ հոգսերի, խնդիրների, առավել եւս դրանց լուծումների մասին: Քո միակ ձգտումը եղել է հասնել ավելի շատ փող աշխատելու հնարավորություն տվող աթոռի: Իսկ դա պարզապես ժխտում է երկրին եւ ազգին ծառայելու ուղին: Դու դարձար աթոռի եւ փողի փորձությանը չդիմանալու դասական օրինակ, քանզի 90-92-ին դու այդպիսին չէիր: Եթե դու լինեիր մի պահակապետ, կամ դռնապահ, քո վնասների վերականգնելը հնարավոր կլիներ: Բայց պաշտպանության, անվտանգության, ներքին գործերի նախարարների պաշտոնները քեզ վստահելը ավետեց Հայաստանի եւ Արցախի քայքայման սկիզբը: 99-ից Վազգենն ասում էր. «Ջուրն է պղտորվել, պետք է փոխեք»: Այդ ջուրը դու ես պղտորել, Հայաստան տեղափոխվելու 1-ին օրվանից (աշուն, 93) այսօր այն դարձել է նեխած, գարշահոտ ճահիճ՝ լցված դավաճանության, երդմնակալության, ստորաքարշության, թալանի, կեղծիքի, ստի եւ թշնամության թնջուկներով: Այս բոլորը քոնն են, Սե՛րժ: Այդ ճահիճը իր մեջ է ներառել նաեւ կրթությունը, առողջապահությունը, գիտությունը, եկեղեցին ու քաղաքական դաշտը: Այդ ճահիճն է քո իշխանության հիմքը: Ինչպես ամեն մի իշխանություն, այնպես էլ սա ունի կայունության ապահովման պահանջ: Դու հրաշալի կիրառեցիր «բաժանիր, որ տիրես», քո հակամարդկային հայտնի բանաձեւը: Դու կարողացար ժողովրդին դարձնել ոստիկանության, ԱԱԾ-ի, դատաիրավական ողջ համակարգի թշնամի, բնականաբար վերջիններիս էլ դարձրել ես ժողովրդի թշնամի՝ մղելով նրանց ապօրինի, անարդար, բռնի գործողությունների ժողովրդի դեմ: Սա նեխած ճահիճը կայուն պահելու գործիքներից մեկն է: Երկրորդը քո տաղանդաշատ աշակերտ Տիկոյի հնարած «ֆինանսա-բանկա-լոմբարդա-գանձարան» մոլուցքն է: Այս մուտանտը բազմաֆունկցիոնալ է: Նա ունի գանձարանը թալանով լցնելու, ժողովուրդ-վարկառուին կեղեքելու, ունեզրկելու, արտագաղթի մղելու խնդիր: Հիշեցնեմ՝ 95-ին դու կամավոր քո վրա ես վերցրել արտագաղթի վերահսկման խնդիրը եւ 21 տարում այն դարձրել ոչ միայն վերահսկելի, այլեւ լիովին օգտագործել որպես ձրի քվեներ ընտրություններում: 1,5 մլն մարդ քո խղճի վրա է, Սե՛րժ: Իսկ այդ կարեւորագույն ռեսուրսի անընդհատությունը ապահովելու գործում դու անմրցակից ես: Հայաստանի պետականաշինության պատմության մեջ դու մնալու ես որպես ամենաչկայացած նախարարը, վարչապետը, նախագահը եւ կուսակցապետը: Հիշվելու ես նաեւ որպես անգերազանցելի՝ երկրին եւ ժողովրդին հասցրած վնասի չափով: Սե՛րժ, պատկերացրու, որ մտնում ես Եռաբլուր եւ թեքվում դեպի Սպարապետը, եւ հանկարծ կենդանանում են ձախ թեւում հանգչող հսկաները՝ Վահանը Զատիկյան, Վահրամը Խորխոռունի, Մոնթեն, Աշոտը Նավասարդյան, Սմբատը Այվազյան: Քեզնից ի՞նչ կմնա մինչեւ Սպարապետին հասնելը: Դա է պատճառը, որ դու ատում ու սարսափում ես Եռաբլուրից: Ամեն ինչ անում ես՝ ազատամարտիկների մնացորդներից օր առաջ ազատվելու համար: Բայց ինչքան էլ որ մաշված, տանջված, ծերացած լինեն, նրանք ոգեղեն են եւ քեզ կանչելու են պատասխան տալու: Եվ հետու դու այնքան ես տարվել քո խաղերով ու չես նկատել հիանալի նոր սերնդի կայացումը, որի մոտ ոչ մի ներողամտություն քո նկատմամբ (ինչպես իմ եւ ընկերներիս մոտ) չկա: Այո՛, քո համար փողը եւ Աթոռը վեր են հայրենիքից, արդարությունից եւ ճշմարտությունից: Մեղավորը ոչ այնքան դու ես, որքան քո պահապան հրեշավոր աստղը: Նա գնում է քո առջեւից եւ ճանապարհը մաքրում բոլոր խոչընդոտներից: Օրինաչափության հասնող «պատահականորեն» հանկարծամահ են լինում քեզ չընդունող կուսակցապետեր, դաժանաբար սպանվում են պետական եւ ազգային գործիչներ: Մյուսների համար այդ հրեշավոր պահապան աստղը լայնորեն բացել է այստեղից մինչեւ Մոսկվա բոլոր բանտերի դռները եւ օր ու գիշեր դրանք լցնում է Հայաստանի եւ Արցախի հավատարիմ, ազնիվ, արդարություն որոնող հայերով: Սե՛րժ, դու Հայաստանը դարձրել ես աղետի գոտի, բառացիորեն: Դու դատարկել ու ավերել ես 400 գյուղ եւ 21 քաղաք (հավաքականորեն): Հերիք է, Սե՛րժ: Ես շատ լուրջ առաջարկ եմ անում՝ դու պետք է կալանավորվես եւ գաս այստեղ: Քո զնդանից ես եւ դու կհետեւենք, թե ինչպես է Հայաստանը ավերակներից հառնելու, վերածնվելու, լցվելու, կորցրած արժանապատվությունը վերագտնելու: Հանուն սրա ես պատրաստ եմ, ոչ մի մեղք չունենալով, կիսել քեզ լիովին հասնող ցմահ բանտարկումը քո հետ: Որովհետեւ քանի դու դրսում ես, 100 Կարեն լինի, ոչնչի չես հասնի: Դու խանգարելու, խոչընդոտելու, ոչնչացնելու ես նրանց: Իսկ քո այստեղ գալով արագորեն կանհետանան քո պոչից կպած, հարյուրավոր սապոնը գրպանում վազվզող, կոռուպցիայի պահապան խորհրդամարդիկ: Լեփ-լեցուն բանտերը կդատարկվեն անմեղ, տարբեր աստիճանի տականքների պատվերներով փակված հազարավոր հայերից, բյուջեն կազատվի բազմամիլիարդանոց ծախսերից: Ու այդ ամբողջը մեկ մարդու կալանավորման օգուտն է: Ափսոս, որ չես համաձայնի: Այդ դեպքում ստիպված կլինես ընտրել հետեւյալ 3 ճանապարհներից մեկը՝ 1. կալանավորում ես հանրության կողմից բազում հանցագործություններում մեղադրվող մերձավորներիդ, նախորդ 2 վարչապետերին եւ ինչ-որ ժամանակով շարունակում «աշխատել»: 2. Հավաքում ես բոլորին եւ արտագաղթում: 3. Շարունակում ես սեւ գործդ եւ սրտատրոփ սպասում հաջորդ զինյալ խմբին, որ կհաջողի: Ընտրությունը քոնն է: Ամենացավալին այն է, որ քո ուղեղը անզոր է ընկալել, հասկանալ քո հասցրած վնասի չափը: Չեմ ուզում նույնիսկ ենթադրել, որ դու այդ ավերածությունները կատարել ես պատվերով կամ կամավոր ստանձնած պարտավորությամբ: Ուզում եմ հարցնել՝ քո ինչի՞ն էր պետք 97-ին Վազգենին համոզել, որ Ջավախքի հետ աշխատանքը ինձանից քեզ փոխանցվի: Խղճի խայթ կամ ամոթի զգացում ունես կատարածդ Ջավախքյան «աշխատանքիդ» համար, Սե՛րժ: Արիության եւ վախկոտության, մեծահոգության եւ փոքրոգության չափումներն անսահմանության մեջ են: Բայց քո փոքրոգությունը չի տեղավորվում նույնիսկ անսահմանության մեջ: Ինքդ կարող ես փակել Շիրխանյանի տեսակցությունների, զանգի իրավունքը, մերժել Շիրխանյանին Վազգենի ծննդյան, մահվան եւ բանակի հիմնադրման օրերին Եռաբլուր տանելու խնդրանքը… Դու հասել ես մի վիճակի, երբ ժողովուրդը պարգեւատրումներդ ընկալում է որպես տվյալ ազգի վարկաբեկում, փչացում, իսկ պատիժներդ՝ մեծարում: Դու նաեւ չկայացած բանասեր ես, չէ՞: Ուրեմն պետք է կարդաս Մեծն Սեւակի «Իրերի դատն ու դատաստանը» բանաստեղծությունը, ուղեղիդ ստիպես այն հասկանալ եւ պատասխանել՝ ինչքանո՞վ է այն քո մասին հատկապես դատավճռի 3-րդ կետը: Սե՛րժ, քո աշխարհընկալումը սկսվում եւ վերջանում է Առ եւ Տուրի դաշտում: Ընդ որում, առջեւում ես դու, քո փոխարեն վճարում է ուրիշը: Գիտեմ, որ 10 տարուց ավել աշխատել ես առեւտրային մեծագույն աֆյորայիդ՝ Սահմանի եւ հողերի վաճառքի վրա: Մի՛ արա դա: Կոկորդիդ է մնալու եւ խեղդելու է քեզ: Այն, որ «ձեռի հետ» վերջնականապես կործանվելու է Հայաստանը եւ Արցախը, քեզ չի հետաքրքրում: Եվս մեկ անգամ ասեմ, որ իմանաս՝ Սահմանը բացվելու է միայն Թուրքիայի կողմից Ցեղասպանության ընդունումից եւ վնասների հատուցումից հետ: Արցախը Ադրբեջանին տալու հող չունի, Ադրբեջանից ստանալու հող ունի: Ինչ վերաբերվում է ինձ: Քո անձնական զնդանում ես կորցրել եմ քայլելու, առավել եւս վազելու, թոռնիկիս գրկած ման տալու կարողությունը: «Ձեռք եմ բերել» հիվանդություններ, որոնց մասին 11 ամիս առաջ չէի լսել: Ոչինչ, Մարդը մի օր ծնվում է, մի օր մեռնում: Կանոն է նաեւ քո համար: Դու մի քննիչ ունես, մերօրյա Մաշտոց, ոչ պակաս, ոչ ավել: Նայում է երկնքին, հետո պատին ծեփած քո նկարին ու հոդված հնարում, նորից է նայում երկնքին, պատին ծեփած քո նկարին ու հոդված հնարում, հետո նորից…: Արդեն 35 տարվա ազատազրկումը ապահովել է: Բայց այդ բոլոր հոդվածները կարծես քո հագով են հնարած ու ինձ հետ ոչ մի առնչություն չունեն: Երեւի պատին ծեփած նկարդ է ոգեշնչել: Անսահման ցինիզմը քո մեջ ոչնչացրել է խղճի եւ ամոթի վերջին փշրանքները, զրկել է տեսնելու, լսելու, հասկանալու ունակությունից: Դրա անհերքելի ապացույցը քո «հանճարեղ» զեկույցն էր ՀՀԿ «համագումարում», որտեղ ստերի շարանը արտասանում էիր մեծագույն հաճույքով՝ չմտահոգվելով նույնիսկ, որ ծաղրուծանակի առարկա ես դառնում: Ղեկավարը պարտավոր է ժողովրդին տալ անվտանգություն, ազատություն եւ արդարություն: Ի՞նչ ես տվել դու: Այս մասին ավելի մանրամասնորեն՝ հետո: Այո՛, դու Հայաստանի եւ Արցախի գոյության գլխավոր սպառնալիքն ես: Իսկ քո գոյության սպառնալիքները քեզ քաջ հայտնի են: Դա արդարության վերականգնումն է եւ միասնական հայության կայացումը: Չէ՞ որ ես քո զնդանում եմ, որպեսզի կարողանայիր կանխել կայացումը, որը միավորելու էր 20 հազարից ավելի սպաների, այդ թվում՝ Սպարապետի հետ երկար ճանապարհ անցած բազում գեներալներ: Ուրեմն, դու այս ժողովրդի ինչի՞ն ես պետք»:

Աղբյուրը   http://armlur.am/631563/

 

Реклама
Рубрика: Uncategorized | Оставить комментарий

ԻՆՉՈՒ՞ ԿԵՂԾԵՑԻՆ ԱՐՑԱԽՅԱՆ ՊԱՏԵՐԱԶՄԻ ՊԱՏՄՈՒԹՅՈՒՆԸ

Համակարգչային հարցազրույց Արցախյան պատերազմի հրոս Սամվել Բեկթաշյանի հետ: Արցախյան պատերազմի առեղծվածները շատ են, ուստի հարցազրույցում կգտնեք մի շարք հետաքրքիր բացահայտումներ: Հարցազրույցում քննարկվում է Հյուսիսային Արցախի՝ Շահումյանի շրջանին վերաբերվող մի շարք գաղտնիքներ, որոնցից մեկը Պետական դավաճանությունն էր Հայաստանի բարձրագույն իշխանավորների կողմից: Հայաստանի իշխանությունները շուրջ քսանհինգ տարի փորձել են հասարակությունից թաքցնել ճշմարտությունը: Որի առանցքում ընկած են այդպես կոչված ,, Ազգային հերոսները ,, որոնց մութ եւ սեւ էջերը ճակատագրական եղավ հայ ժողովրդի համար:

Рубрика: Uncategorized | Оставить комментарий

ՄԱՀՎԱՆ ԴԱՏԱՎՃԻՌ

dscf5172Մի քանի ամիս առաջ էր, պատահական Գերմանիայի դաշնությունում ծանոթացա մի մարդու հետ, ասեմ, որ շատ հետաքրքիր մարդ էր, հետո իմացա, թե ինչու են նրանք հայտնվել Գերմանիայում, որոշեցի ներկայացնել հանրությանը, մանավանդ, որ այդպիսի դեպքերը բազմաթիվ են: Նվեր Շահբազյանը և իր կինը՝ Անուշ Սարգսյանը Էջմիածնի շրջանի Արշալույս գյուղի բնակիչներ են, Գերմանիայի Դաշնություն են մեկնել 2014 թվականին իրենց որդու՝ Արթուր Շահբազյանի բուժման նպատակով: Այն ինչ կատարվել էր Շահբազյանների հետ դա մի անմոռանալի մղջավանջ էր թվում, սակայն նրանք անցել են այդ սարսափելի իրականության միջով: Դեպքը տեղի էր ունեցել 2013թ.-ի Դեկտեմբերին, երբ Նվեր Շահբազյանի 7 ամյա որդին՝ Արթուր Շահբազյանը մրսածության պատճառով հայտնվել էր հիվանդանոցում, բանը հասավ նրան, որ երեխային տարբեր հիվանդանոցներ տեղափոխելուց հետո բժիշկները նրա մոտ ախտորոշում են չարորակ ուռուցք՝ մեջքի հատվածում: Ծնողները անելանելի վիճակում էին հայտնվել, պատրաստ էին ամեն գնով փրկել միակ որդու կյանքը: Անհանգստությունը, սարսափը խառնվել էր իրար, սկսվում է վազքը հիվանդանոցից հիվանդանոց՝ վճարելով բոլոր ախտորոշումների ու փորձաքննությունների արժքները, նույնիսկ ավելին: Տարբեր բուժ-հաստատությունների բոլոր բժիշկները միաբերան պնդում էին, որ երեխայի մոտ արյան քաղցկեղ է և կյանքի հավանականությունը հինգ տոկոս է: Չնայած այդ ամենին « Սուրբ Աստվածածին » հիվանդանոցում երեխային վիրահատում են, այն էլ երկու անգամ, « փնտրելով » ինչ-որ բան: Ամեն անգամ վճարելով հարյուր հազարից ավելի դրամ և 95 հազար դրամ էլ անընդհատ՝ ինչ-որ աննպատակ զննումների համար: Երեք ամսվա տաժանակիր տառապանքները ծնողների վրա նստում է 4 միլիոն դրամից ավելի: Սակայն ոչ մի արդյունք: 2014 թվականի մարտի 24 – ին երեխային նշանակում են քիմիոթերապիայի առաջին փուլը, որը պետք է լիներ Մուրացանի հիվանդանոցի համապատասխան բաժնում: Քիմիոթերապիայի նախնական փուլի արժեքը 1 միլիոն դրամ է: Իսկ հետագայում նախատեսվող մի քանի ախտորոշումները և վերականգնողական ծախսերը չհաշված, որոնք գերազանցում են այդ ծախսերը: Ինչպես հասկանալի էր դառնում բժիշկները ամեն ինչ անում էին, որպեսզի ճարահատյալ ծնողներից ավելորդ գումարներ շորթեին:

dscf5167

Մարտի 24 ին նշանակված առաջին քիմիոթերապիան չի կայանում, որովհետև երեխայի հայրը՝ Նվեր Շահբազյանը Մուրացանի հիվանդանոցից առևանգում է իր երեխային, նրան վերաբերող բոլոր փաստաթղթերի հետ միասին: Կարողանում է որդու կյանքը փրկել, զավակին հասցնում Գերմանիա, որտեղ Մարտի 30 -ին գերմանացի մասնագետները ուսումնասիրում են Հայաստանում անցկացված հետազոտությունների արդյունքներն ու համեմատելով իրենց կատարած փորձաքննությունների արդյունքների հետ՝ մնում են ապշած: Առաջնակարգ հիվանդանոցների բժիշկների խումբը նոր կատարած փորձաքննությունների ընթացքում պարզում է, որ Արթուր Շահբազյանի մոտ առհասարակ քաղցկեղ գոյություն չունի, այլ թոքի և ողնաշարի հատվածում մի փոքրիկ մկանաթելի առկայութունն է եղել, որը բորբոքվելուց անհանգստացրել էր երեխային: Գերմանացի բժիշկները առանց բարդությունների վիրահատում են նրան ու փրկում երեխայի կյանքը: Սակայն հայ բժիշկների կատարած վիրահատության սպիները հիշեցնում են նրան՝ հրեշավոր հանցագործությունների մասին: Այդպիսով Շահբազյանները կարողանում են վերագտնել իրենց հանգստությունը, իրենց զավակը ողջ առողջ է:

Հարցազրույցը ըստ՝ Վարդան Հովհաննիսյանի Հոկտեմբերի 23 2016 Թ

dscf5156

Մանրամասն Տեսանյութում   

Рубрика: Uncategorized | 5 комментариев

ՄԻԱՄԻՏ, ԱԽՄԱԽ, ԱՆՎԵՐՋ ԽԱԲՎԵԼ ՍԻՐՈՂ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ …

71c6f9db-2cf3-4891-8693-85a09e28d320_cx0_cy2_cw0_w987_r1_s_r1Սվետլանա   Մարգարյանը   իր    Ֆեյսբուքյան  էջում    գրում   է:

Այ Բրաբիոն ծաղիկ ման եկող ժողովուրդ
Բա այսքան տարի էլի չհասկացա՞ք, բա այսքան տարի ձեզ դաս չեղա՞վ, ուղեղներդ սկի կես գրամ էլ չմտա՞վ, որ նոր նշանակված վարչապետով, ամեն կարգի պոլի փեդով ուրախանալ պետք չէ, հույսեր կապել պետք չէ, ձեզ վրա էլի նորից ծիծաղել տալ պետք չէ 
Հասարակ, շաա՜՜տ հասարակ, նույնիսկ ուշիմ երեխային հասկանալի այս 25 տարի կրկնվող ներկայացումն էլ չես հասկանու՞մ, ժողովուրդ: Չես հասկանու՞մ, որ սա էլ ճիշտ ու ճիշտ 98 թվի Վազգենի սարքած « հեղաշրջման » մեկ ուրիշ տարբերակն է: Որ երբ դանակը ոսկորին է հասնում ու արդեն հոգուն հասած ժողովուրդը ափերից սկսում է դուրս գալ, « հեղաշրջում » են կազմակերպում մավազակները, որ խաբեն քեզ, նորից կուտ տան ու էլի մի քանի տարիներ հույսով ապրեցնեն՝ երկարաձգելով ազգակործան այս 25 տարվա օտարահպատակ ազգակործան իրենց իշխանությունը 
ՆՈՐ ՎԱՐՉԱՊԵՏԻ ՆՇԱՆԱԿՈՒՄՆ ԷԼ, ԷԼԻ ՎԱԶԳԵՆՅԱՆ « ՀԵՂԱՇՐՋՈՒՄ » Է, նույն ձևով, նույն պայթյունավտանգ իրավիճակում և նույն նպատակի համար 
Իրոք հավատում ե՞ս ժողովուրդ, որ 25 տարի քեզ խաբած, քեզ բռնաբարած, քեզ տեռորի ենթարկած, քեզ անխնա թալանած, քո լավագույն զավակներին աջ ու ձախ գնդակահարած ու բանտերը լցրած այդ երկրաքանդիչ, ազգակործանիչ, թալանչի, գող թայֆան էշ է այդքա՞ն, կամ էշի ականջում քնա՞ծ, որ թույլ տա, էլ չեմ ասում՝ ինքը բերի ու իր ձեռքով իր իսկ գլխին նշանակի մի էնպիսի վարչապետ, որ սկսի բոլոր գող ավազակներին բանտերը լցնել 
ԼԵՎՈՆԱՔՈՉԱՐՅԱՆԱՍԵՌԺԱԿԱՆ հանցագործ, հակահայ, ջհուդա ԿԳԲ -ական կլանի կռիշը հանդիսացող Պուտինն էլ է է՞շ, թե հանկարծ ազնվացել է ու իր բալիկների գլխին պատժիչ մահակ է ուղարկել 
Վայ, ժողովուրդ, վայՈ՞նց ես հավատում հեքիաթների, որոնք հենց ինքդ էլ հյուսում ես, քո իսկ փրկության հույսով: Մոսկովից եկած պապա Պուտինի սիրելի զավակը բա կգա ու ձեռք կբարձրացնի՞ նույն Պուտինի սապոգը Հայաստանում ամրացնոգ հայի ապօրինածին վիժվածքների վրա, թե՞ կգա փրկիչի դեր կատարելու նույն այն թայֆայի համար ( թայֆայի, ոչ թե քեզ համար, ժողովուրդ) , որի անդամներից մեկն էլ ինքն է, որի հարստությունը դիզվել է հենց այդ նույն ռուս ու հայ թայֆայականների թողտվությամբ ու հովանավորությամբ 
ՄԻԱՄԻՏ, ԱԽՄԱԽ, ԱՆՎԵՐՋ ԽԱԲՎԵԼ ՍԻՐՈՂ ԺՈՂՈՎՈՒՐԴ ՓԵՇԴ ԼԱՅՆ ԲԱՑ ԱՐԱ, ՇՈՒՏՈՎ ԱԶՆՎՈՒԹՅՈՒՆՆ ՈՒ ԲԱՐԻՔԸ ՍԿՍԵԼՈՒ Է ԼՑՎԵԼ ՓԵՇԴ, ՄԻՆՉ ԵԵԵԵ՜՜՜՜՜՜՜Վ…. ՄԻՆՉԵՎ ՏԱՐԻՆԵՐԻ ԸՆԹԱՑՔՈՒՄ ԱՅՍ ՄԻ « ՓՐԿՉԻՑԴ » ԷԼ ՀԻԱՍԹԱՓՎԵՍՀԵՏՈ ԽԱՂԻ ՄԵՋ ԿԴՐՎԻ ՄԵԿ ՈՒՐԻՇԸ, ԹԱՐՄԸ, ՉԿԵՂՏՈՏՎԱԾ ՄԵԿ ՈՒՐԻՇ ԽԱՄԱՃԻԿ ՈՒ ԱՅՍՊԵՍ՝ ՏԱՌԱՊԱՆՔԴ ԿՀԱՎԵՐԺԱՑՆԻ ՆԵԽԱՀՈՏ ՈՒՌՈՒՍԸ ՔՈ ԱՊՕՐԻՆԱԾԻՆՆԵՐԻ ՁԵՌՔՈՎ 
ԽԵԼՔԻԴ ԿԵՆԱՑԸ ԼԻՆԻ..

 Աղբյուրը    Սվետլանա   Մարգարյան   Սվետլանա Մարգարյան

Рубрика: Uncategorized | 3 комментария

Խաչատուրովն ու Գրիշը՝ ՛՛բարդակի կրիշ՛՛…

yuri-588x330

ՀՀ ՊՆ՝ ոչ բարով գլխավոր շտաբի պետ Յուրի Խաչատուրով, քեզ երբևէ ասե՞լ են, որ հենց դու քո որդի Գրիշա Խաչատուրովի հետ վռնդվեք բանակից, բանակն ավելի ուժեղ կլինի, զինվորներն ու խաղաղ բնակչությունն էլ՝ ավելի պաշտպանված: Եթե չեն ասել, ես հիմա ասում եմ…

Գեներալ Յուրի, երբևէ հարցրե՞լ ես ՀՀ ՊԲ 3-րդ կորպուսի հրամանատարի տեղակալ որդի Գրիշիդ՝ ինչու՞ է քո ենթակայության տակ գտնվող Լոռու, Տավուշի մարզերի որոշ զորամասերում կարգուկանոնը բացակայում, սպանության դեպքեր լինում /Արտակ Նազարյան, Լյուքս Ստեփանյան../ և ինչու են հենց այդտեղի սահմանամերձ բնակավայրերի բնակիչները /Արսեն, Մամիկոն Խոջոյաններ, Մանվել Սարիբեկյան, Կարեն Պետրոսյան/ գերի ընկնում, հիմա էլ՝ պայմանագրային ծառայողները սպանվում հակառակորդի կրակոցներից…

Հունվարի 17-ին Ոսկեվան գյուղի սահմանագոտում ադրբեջանական կողմի կրակոցից զոհվեց Տավուշի մարզի նույն գյուղի բնակիչ, պայմանագրային զինծառայող Արման Ալիկի Հարությունյանը:

Հունվարի 20-ի լույս 21-ի գիշերը ադրբեջանցիների արձակած գնդակից զոհվեց Տավուշի մարզի Չորաթան գյուղի բնակիչ, 34-ամյա կրտսեր սերժանտ Արման Ռաշիդի Ուդումյանը:

Կարծես ադրբեջանցիները ՛՛ճշտում են՛՛, թե գյուղացիներից ովքեր են գնում ցախ հավաքելու, անասուն արածեցնելու, կամ պայմանագրայիններից ովքեր են Տավուշի մարզի գյուղերից ՝ սպանում կամ գերի են վերցնում…

Գրիշա, դու քո շեֆն ու հերը չեք հասկանու՞մ, որ հատկապես սահմանային զորամասերում խիստ կարգուկանոն ու կանոնադրական հարաբերություններ պետք է լինեն: Կամ ինչու՞ ամբողջ սահմանի երկայնքով զգուշացնող, արգելող նշաններ չեք տեղադրում, պաշտպանական ժամանակակից միջոցներով չեք ապահովում, որ մարդը չգնա ցախ կտրելու, մեկ էլ հասկանա, որ Ադրբեջանում է՝ ինչպես գերեվարված ու սպանված Կարեն Պետրոսյանը: Երևի նեղություն էլ չեք քաշել՝ գոնե պահածոների դատարկ բանկաներով պաշտպանական թելագիծ անցկացնել, ինչը սովորաբար զինվորներն անում են…

Չասեք՝ ՊՆ բյուջեում փող չկա: Հեր ու տղա ՛՛մեռաք՛՛՝ բանակն ուտելով. էլ գոմեշի մսեր բերեցիք, էլ պայմանագրային զինվորներին ընկերներիդ հետ վարկերի ու պարտքերի տակ գցեցիք, էլ բանակի բենզինն ու էլի չգիտեմ ինչեր ՛՛կերաք՛՛…

Կամ ինչպե՞ս եղավ, որ ադրբեջանական կողմը այս դիվերսիաներից առաջ որոշ տարածքներ ականազերծեց, դուք տեսաք, բայց չկրակեցիք՝ ինչպես իրենք /Հարցը վերաբերում է նաև ԼՂՀ ՊԲ-ի հրամանատար Մովսես Հակոբյանին/… ու հիմա դիվերսանտները երբեմն հանգիստ ներթափանցում են հայկական գյուղեր կամ դիրքեր և սպանություններ իրագործում, չնայած՝ կորուստներ էլ են կրում:

Կամ՝ ինչպես եղավ, որ Տավուշի մարզում, հայ-ադրբեջանական կրակագծի տակ գտնվող Ջողազի ջրամբարի մի քանի հազար դոլար արժեցող պոմպը, որը հանելու համար հատուկ ծանր տեխնիկա էր անհրաժեշտ, ապամոնտաժվեց, բայց ոչ դուք ՛՛տեսաք՛՛, որ կրակեիք, ոչ էլ ադրբեջանցիները… Միայն քրեական գործ հարուցվեց ու ՛՛ջրվեց՛՛… Կարող է՞ խաչատուրովա-ադրբեջանական առևտրային հարաբերություններ եք հաստատել, մեկ-մեկ էլ՝ դիվերսիոն-հետախուզական ՛՛ծրագրեր՛՛ եք ՛՛փոխանակում՛՛… անձնական և ՛՛այլ՛՛ շահերի նպատակով:

Ձեռագիրը շատ նման է հայ-թուրքական սահմանը պահող ռուսական ռազմաբազայի գործելաոճին, երբ զորավարժություններից հետո ականներ էին թողել և՝ ոչ մի զգուշացնող կամ արգելող նշան, ինչն էլ դարձել էր մանկահասակ երեխաների մահվան պատճառ:

Այնպիսի տպավորություն է, որ գեներալ Յուրի Խաչատուրովը խաղաղ բնակիչների նկատմամբ անպատասխանատու վերաբերմունքը բերել է ռուսական բանակից ու որդու հետ ՛՛շիթիլել՛՛ հայկական բանակում:

Հետաքրքիր է՝ ռազմական գաղտնիքնե՞րն էլ է այդպես անփութորեն պահպանում. Օրինակ ինչպե՞ս է պահպանում իր հրեա կնոջից /հրեաների դեմ ոչինչ չունենք, հարգում ենք, բայց…/ : Եվ ընդհանրապես Հայաստանում կա՞ ներքին անվտանգությունը ստուգող նորմալ գործող մարմին, որը բանակը բիզնես-բարդակ դարձնող պատասխանատու պաշտոնյաներին արագ դուրս վռնդի այնտեղից:

Հ.Գ. Յուրի Խաչատուրով մենք առանց քեզ շատ ավելի անվտանգ կզգանք: Վերցրու ՛՛բարդակի՛՛ կրիշ քո Գրիշին ու՝ դուրս բանակից: Անվտանգության միջոցներ էլ կտրամադրենք՝ պահածոյի մի քանի դատարկ բանկա: Կկախես տանդ շուրջը ու հանգիստ բիլիարդ կխաղաս…Կարող ես տանել կամ հրավիրել նաև Սերժ Սարգսյանին ու քո այն տեղակալներին, ովքեր թաթախված են տարբեր կեղտոտ պատմությունների, կազինոյական տալիք-առնելիքների մեջ:

Միլենա  Միսկարյան Հունվարի 23, 2015

Աղբյուրը  lakmoes.am

Рубрика: Uncategorized | Оставить комментарий

ՊՂԾՈՒՄ ԵՆ ՍՐԲՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԸ

tumanyan

Մարդիկ ավելի լուրջ գործերով են զբաղված

Մոտ երկու շաբաթ առաջ Հ2-ի «Լրաբեր» ծրագրով ներկայացված ռեպորտաժում Հ.Թումանյանի տուն-թանգարանի տնօրեն Նարինե Թուխիկյանը, խոր ափսոսանք հայտնելով, տեղեկացրեց, որ այլեւս կարող ենք կորուսյալ համարել Թբիլիսիի Վոզնեսեցկայա 18 հասցեում գտնվող Թումանյանի տունը, որտեղ Ամենայն Հայոց բանաստեղծն ապրել է շուրջ երկու տասնամյակ։

Թումանյանի թբիլիսյան տան շուրջ ստեղծված իրավիճակը նորություն չէր. այն շուրջ 13 տարվա պատմություն ունի։ Այսինքն՝ Թբիլիսիում հայկական հետքը ջնջել-վերացնելու վրացական կողմի ակտիվ նախաձեռնությունների շարքում հայոց բանաստեղծի տունը «աճուրդի հանելու» մտադրությունը հայտնի էր վաղուց։ Եւ ահա Թբիլիսիի քաղաքապետարանը 25 հազար դոլար պարտքի դիմաց Թումանյանի տունը զիջեց վրացի մի օլիգարխի։
Թվում է, թե լուրն առնելուն պես, թեկուզ աններելի ուշացումով, Հայաստանի գրողների միությունը կփորձի իրավիճակը շտկելու ելք գտնել։ Թվում է, ՀԳՄ-ն հանդես կգա հայտարարությամբ, խնդրելով հայրենի կառավարությանը միջոցներ ձեռնարկել բանաստեղծի տունը վերադարձնելու նախկին կարգավիճակին։ Կամ թեկուզ, օգտագործելով հայ-վրացական կապերը, ինչի մասին շարունակ ազդարարում է ՀԳՄ նախագահ Լեւոն Անանյանը, միության ղեկավարությունը կջանար հանդես գալ ինքնուրույն նախաձեռնությամբ։ Ասենք, կփորձեր համոզել վրաց գործընկերներին իրենց իշխանություններին փոխանցել Հայաստանի գրողների մտահոգությունը կատարվածի վերաբերյալ։
Սակայն ահազանգից հետո էլ Հայաստանի գրողների միությունը մինչ օրս շարունակում է քար լռություն պահպանել։ Կարծես խոսքը ոչ թե Թումանյանի, այլ ինչ-որ անհայտ մեկի մասին է։ Ում է պետք այն միությունը, որը ի վիճակի չէ, ավելին, ջայլամային դիրք ընդունած, չի ցանկանում հանդես գալ պահանջատիրոջ կեցվածքով եւ տեր կանգնել իր մեծությանն ու նրա «ինչքին»։
Լեւոն Անանյանը շատ է սիրում եւ տեղի-անտեղի շարունակ օգտագործում է «զանգահար» բառը։ Բա ո՞ւր էիք 13 տարի։ Այն, որ անցած տարիներին թիֆլիսահայությունը եւ Վրաստանում Հայաստանի դեսպան Խոսրոեւը «քնած» էին ձեւանում, իհարկե, ներելի չէ, բայց ինչ-որ տեղ հասկանալի է։ Բայց որտե՞ղ էր ՀԳՄ-ն, որին դեռեւս 13 տարի առաջ էր հայտնի Թբիլիսիի իշխանությունների կողմից Թումանյանի տունը ծախելու գործընթաց սկսելու մտադրության մասին։
ՀԳՄ նախկին նախագահ Հրանտ Մաթեւոսյանի ընտանիքը զբաղված էր միության վարձակալած տարածքների եւ կից սրճարանի գումարները հավաքելով։ Հասկանալի է՝ Թումանյանի տան 25 հազարանոց պարտքը փակելու գումարը առանձնացնելը անհնար էր։ Բայց ի՞նչն էր խանգարում Մաթեւոսյանին, որին 20 րոպեում Վանոն ՀԳՄ նախագահ կարգեց, վերջինիս անհագստացնել այդ հարցով։ Միթե ամենազոր Վանոյին 25 հազար գտնելը դժվար էր։
Ավելին, Մաթեւոսյանի կինը՝ Վերժինե Մովսիսյանը, շուրջ 10 տարի զբաղեցնում էր Թումանյանի տուն-թանգարանի տնօրենի պաշտոնը եւ ստեղծել էր «Թումանյան» հիմնադրամ։ Ցանկության դեպքում կարելի էր այս հիմնադրամից տարեկան չորս անգամ 25 հազար «քամել» եւ նպատակաուղղել Թումանյանի տան պարտքերի մարմանը։
Թումանյանի թոռնուհու Իրմա Սաֆրասբեկյանի կեցվածքն էլ անհասկանալի է։ Քաջատեղյակ էր Թիֆլիսի քաղաքապետարանի ծրագրած ծածուկ գործարքին։ Սակայն պապենական տունը կորցնելու վտանգն անտեսելով, շարունակ զբաղված էր թանգարանի տնօրենի ընտրություններում իր նախընտրելի թեկնածուին անցկացնելու, ընդհանրապես այդ աթոռի շուրջ տեւականորեն աղմուկ-աղաղակ բարձրացնելու գործով։
Սակայն դառնանք մեր օրերին, այսինքն՝ 2001-ին, երբ ՀԳՄ նախագահ դարձավ Լեւոն Անանյանը։ Եւ ութ տարի անընդհատ հպարտանում է, թե իր ջանքերով կազմակերպած ամենամյա գրական մարաթոնների միջոցով լցրել է ՀԳՄ բյուջեն։ Ընդ որում, խոսում է 300 հազար դոլարի մասին, որը իբր բանկում հաստատուն մնում է, իսկ տոկոսներով ամսական «թոշակ» է տալիս գրողներին։ Նաեւ ազդարարում է, թե ինչ հերոսական ճիգեր գործադրեց գրողների պոլիկլինիկան հետ բերելու համար։
Մինչդեռ այդ ճիգերը պետք էր գործադրել Թումանյանի տունը փրկելու համար։ Կամ գրական դաշտը մակուլատուրայով լցնելու, պահեստներում գրքաթափոնը փտեցնելու փոխարեն կարելի էր գրական ֆոնդից մասնահանումներ կատարել Թումանյանի տան պարտքերի մարման նպատակով։
Ի դեպ, մեր տեղեկություններով, այսօր արդեն նշված 300 հազար դոլարից բանկում մնացել է ընդամենը 80 հազարը։ Սա ի գիտություն միության անտեղյակ անդամների, որոնք վստահ են, թե ՀԳՄ գանձարանը լիքն է։
Այժմ արտառոցի մասին։ Տարիներ առաջ Լեւոն Անանյանը իր ծառայողական «Վոլգան» փոխարինեց արտասահմանյան թանկարժեք մեքենայով։ Եւ գիտեք այդ հարցում ո՞վ օգնեց։ Նույն ինքը, Վրաստանի գրողների միության կին նախագահը։ Նրա ամուսինը, որն զբաղվում է արտերկրից ներկրվող մեքենաների առքուվաճառքով, կնոջ միջնորդությամբ բավարարեց նրա հայ գործընկերոջ խնդրանքը եւ Անանյանին վաճառեց շուկայականից ցածր գնով նշված մեքենան, որի զեղչված գինը Անանյանը տարբեր տեղերում տարբեր կերպ է ներկայացնում՝ 15-25 հազար դոլար։
Իսկ մենք կարծում էինք, թե ՀԳՄ ղեկավարությունը տարիներ առաջ Վրաստանում կազմակերպված պոեզիայի շաբաթվա շրջանակներում քննարկում էր նաեւ Թումանյանի տան խնդիրը լուծելու հարցը։ Կամ երբ ամեն տարի Անանյանի հրավերով Հայաստանի գրական համաժողովներին մասնակցելու նպատակով Երեւան էր ժամանում Վրաստանի գրողների միության պատվիրակությունը՝ նախագահի գլխավորությամբ, մեր գրողները կերուխումի ժամանակ նաեւ Թումանյանի տան շուրջ ստեղծված իրավիճակն էին քննարկում։
Մինչդեռ պարզվում է, հայ-վրացական գրական կապերը շատ պրոզայիկ են եւ սահմանափակվում են ընդամենը մեքենայի շահավետ առքուվաճառքով։
Արդյունքում Թումանյանի տունը «փլվեց»։ «Ի փառս» գրական միջակությունների անձնական բարեկեցության։

ՎՐԵԺ ԱՀԱՐՈՆՅԱՆ

ԱՂԲՅՈՒՐԸ  ԻՆՉՈՒ ՉՓՐԿԵՑԻՆ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆԻ ՏՈՒՆԸ

Рубрика: Uncategorized | Оставить комментарий

Ո՞Վ ԷՐ ՀՐԱՆՏ ՄԱԹևՈՍՅԱՆԸ, ՉԱՐԻ՛Ք ԷՐ Թ՞Ե ԲԱՐԻՔ

Без названия

ԱԶԳԱՅԻՆ ԽԱՅՏԱՌԱԿՈՒԹՅԱՆ ՊԱՏԿԵՐԱՍՐԱՀ

ԽՈՐԱԳՐԻ ՀՅՈՒՐԸ` Վերժինե Մովսիսյանն  է,   որ    Հրանտ   Մաթեւոսյանի  կինը։

Վերժինե  Մովսիսյանին ճանաչողները շատ են, սակայն սակավաթիվ են նրանց կողմից տրվող բնութագրերը: Նրան գիտեն և՜ Հովհաննես Թումանյանի գերդաստանում, և՜ ակադեմիայում, և՜ մտավորականության ամենալայն շրջանակներում, և բոլորը միաձայն ասում են մեկ բան. Վերժիկը փողոցային է, խուլիգան, որը փորձանք ու դժբախտություն է տարածում ամենուր, ուր հայտնվում է: Ընդ որում, որպես քայլող ողբերգություն, քանդում է այն ամենը, ինչ պատահում է նրան կյանքում՝ լինի դա մեծն Թումանյանի թանգարանը, թե էն խեղճ Հրանտ Մաթևոսյանի ընտանիքը: Պետք է նշել, որ տիկին Վերժիկին բնութագրել որպես ազգային խայտառակություն` այնքան էլ կոռեկտ չէ, քանի որ նա կանանց սեռի և ընդհանրապես տիեզերական խայտառակություն է: Բայց քանի որ չունենք համապատասխան խորագրեր, ստիպված ենք Վերժինե Մովսիսյանի մասին խոսել «Ազգային խայտառակության պատկերասրահի» շրջանակում:

Իսկ բացեիբաց խոսել Վերժինե Մովսիսյան երևույթի մասին` մեր հասարակությունում այնքան էլ ընդունված չէր, քանի որ միաժամանակ հոլովվում էր նաև Հրանտ Մաթևոսյանի անունը, որը շատերի համար հեղինակություն է: Իսկ թե իրականում ինչ էր կատարվում գրողի ընտանիքում, այդ նույն մարդկանց կա՜մ չէր հետաքրքրում, կա՜մ գաղափար չունեին: Անգամ շշուկներ կային, թե խեղճ գրողին փակում էին սենյակում՝ թողնելով անհաց ու անջուր, մինչև հերթական գործը չգրի ու չապահովի ընտանիքի տիկնանց եկամուտը:

Չգիտեմ, թե արդյոք լուրջ ավանդ ունի՞ Հրանտ Մաթևոսյանը հայ գրականության մեջ, սակայն հստակ կարելի է ասել, որ այն չարիքը, որ հասցրին հայ հասարակությանը նրա անվան շնորհիվ անցաթուղթ ստացած կանայք՝ Վերժինե Մովսիսյանն ու մոր կրկնապատկեր դուստրը՝ Շողեր Մաթևոսյանը, իսկապես ֆանտաստիկ էր: Այն ժամանակ, երբ Հրանտ Մաթևոսյանը Գրողների միության նախագահն էր, նրա տիկինը ստանձնել էր միության իրական տիրոջ դերը: Երբ հայ գրողները ման էին գալիս ծակ կոշիկ-շալվարներով, տիկինը միության շենքի տարբեր սենյակներ տալիս էր վարձակալության, հասույթը՝ գրպանում, առանց մի լումա անգամ հատկացնելու իրական տերերին: Նմանապես և այն գումարները, որ գրողներին էին նվիրաբերում Սփյուռքի գաղութները, դառնում էին տիկնոջ սեփականությունը: Այսպես, երբ կաթողիկոսը միությանը նվիրեց 20000 դոլար, տիկինն անմիջապես թաթը դրեց վրան՝ հայտարարելով. «այս ողորմելիները (գրողները) կարծում են, թե սա իրենցն է. սա միայն ու միայն Հրանտինն է»: Հրանտ Մաթևոսյանի մահից հետո անգամ, տիկինն իրեն զգում էր տեր ու տնօրեն, իսկ միության նախագահի ավտոմեքենան շահագործում ըստ հայեցողության: Ոչ մեկը չէր կարողանում տիկնոջը ստիպել վերադարձնել պետական գույքը, ու միայն այն բանից հետո, երբ արդեն նոր նախագահ Լևոն Անանյանը սպառնում է, թե կբացահայտի նրա բոլոր անօրինություններն ու չարաշահումները, հնարավոր է լինում այն հետ ստանալ:

Վերժինե Մովսիսյանը, լինելով անհագուրդ ցանկությունների տեր և չբավարարվելով կենդանի դասականի «ընտելացմամբ», ձեռք է զարնում ժամանակի քննությունն անցած ու անմահության պանթեոնը մեկընդմիշտ նվաճած մեկ այլ դասականի «սեփականաշնորհմանը»: ՀՀՇ-ի կառավարման տարիներին, երբ թամբին էին հայտնվել հիմնականում գրողական արմատներ ունեցողները, որոնց համար Մաթևոսյանն անվիճելի հեղինակություն էր, Շողերն էլ, իր սիրելի Վանոյի «դաբրոյով», ոչ ավելի, ոչ պակաս` Ազգային Ժողովի պատգամավոր, Վերժինե Մովսիսյանի թուրը, բնականաբար, կտրում էր: Եվ մի՞թե կարող էր գրող ու պատգամավոր ունեցող ընտանիքի տիկինը նրանցից պակաս դիրք գրավել: Իհարկե, ո՜չ: Ըստ այդմ, տիկնոջ քմահաճույքին ընդառաջ գնալով` բացվում են Թումանյանի տուն-թանգարանի դռները, և թանգարանային գործից կիլոմետրերով հեռու Վերժինե Մովսիսյանը, որ գաղափար անգամ չուներ, թե ինչ է գիտական, արխիվային ֆոնդերի հետ աշխատանքը և բազմաթիվ մեծ ու փոքր մանրուքներ, 1997թ. ապրիլի մեկին նշանակվում է թանգարանի տնօրեն:

Իբրև մեծ «տնտեսվար», իբրև գրող «սեփականաշնորհած» կին` տիկին Վերժինեն հղանում է մի հանճարեղ գաղափար. սեփականաշնորհել Թումանյանի տուն-թանգարանը. ինչու՞ իր նման կինը չպիտի ունենա քաղաքի լավագույն առանձնատունը. դե, Թումանյանին էլ մի անկյուն կհատկացվի, իհարկե, հո չի՞ թողնի դրսում. ինքը մեծահոգի է: Այդ նպատակով մեր տիկինը Մշակույթի նախարարություն է ներկայացնում թանգարանի շենքի գնահատման վերաբերյալ մի տեղեկանք, ուր այդ վիթխարի շենքը գնահատված էր ընդամենը 9106951 դրամ՝ քսան հազար դոլարից պակաս: Կարելի է կասկած անգամ չունենալ, որ հհշականները, որոնց ամենասիրած զբաղմունքը հանրապետության ունեցվածքը մեջ-մեջ անելն էր, չէին զլանա և կնվիրաբերեին թանգարանի շենքը սիրելի գրողի կնոջը, եթե անհապաղ բողոքի ձայն չբարձրացնեին գիտության, մշակույթի, արվեստի ճանաչված գործիչները: Բողոքի նամակներ են հղում Սիլվա Կապուտիկյանը, Էդվարդ Ջրբաշյանը, Լևոն Հախվերդյանը, Վարազդատ Հարությունյանը, Անահիտ Սահինյանը, Էդվարդ Միրզոյանը, Ալեքսանդր Գրիգորյանը և այլք, որոնք զգուշացնում են մշակույթի նախարար Արմեն Սմբատյանին և հետ պահում այդ քայլից:

Բայց դա չի ընկճում տիկնոջը: Չկարողանալով դե-յուրե սեփականաշնորհել թանգարանը` որոշում է դե-ֆակտո այն դարձնել իրենը: Թանգարանը դառնում է ընտանեկան բիզնես: Մուտքի տոմսերի վաճառքից, էքսկուրսիաներից, բազմապիսի ծառայությունների տրամադրումից ստացած շահույթը գրպանում է «սեփականատերը», մինչև նրա վրա սկսում են ուշադրություն դարձնել իրավապահ մարմինները: Դատախազությունում հարուցվում է քրեական գործ, սակայն թայֆայական կապերի շնորհիվ, այն սվաղվում է: Հետագայում ևս երկու քրեական գործ է հարուցվում` դարձյալ տիկնոջ ապօրինությունների փաստերով: Սակայն, սրանք դեռ ծաղիկներն էին…

Բարձրանում է հերթական սկանդալը: Մշակույթի նախարարի և նրա հովանավորյալի թույլտվությամբ թանգարանում ֆիլմի նկարահանումներ են իրականացվում, ընդ որում` դրվագներից մեկը նկարվում է մեծ բանաստեղծի անկողնում, ֆիլմում կային ճաշկերույթի տեսարաններ, որտեղ օգտագործվում են թանգարանային ցուցանմուշները: Բայց այստեղ ավելի հետաքրքիր է թանգարանի տնօրեն կոչեցյալի պահվածքը. հասարակության բարձրացրած բողոքի ձայնը ո՜չ թե զղջման, ամոթի զգացումներ է առաջացնում տիկնոջ հոգում, այլ միայն ու միայն` զարմանք ու արհամարհանք. արժե՞ր, արդյոք, աղմուկ բարձրացնել հնամաշ կահույքի, տեսքից ընկած անկողնու սպիտակեղենի, ինչ-որ նոյի թվի ամանեղենի ու մոխրամանների պատճառով: Ավելին, նորաձևության հետևորդ տիկինը պատրաստվում է փոխել անգամ թանգարանային արժեք հանդիսացող գորգերը, քանի որ դրանք «հնաոճ էին»…

Ինքն իրեն դնելով շենքի տիրոջ տեղ՝ տիկին Վերժինեն քանդել է տալիս երկրորդ հարկի հիմնական պատը՝ խորդանոց սարքելու նպատակով, պատրաստվում է վերացնել Թումանյանի ընտանիքի սենյակը: Նրա տնօրինության օրոք թանգարանից մի շարք իրեր են անհետանում, որոնց թվում՝ քանդակագործ Չորեքչյանի հեղինակած Օլգա Թումանյանի բրոնզե կիսանդրին, Թամար Թումանյանի արծաթե վզնոցը և այլն: Թանգարանային նմուշները անհետանում էին, իսկ դրանց տեղը հայտնվում … կատուներ… Կարելի է հատուկ սոցիոլոգիական հարցում անցկացնել, թե աշխարհի ո՞ր տուն-թանգարաններում են կատուներ պահում. գուցե արդյունքում Թումանյանի տուն-թանգարանը, տիկին Վերժիկի շնորհիվ, գրանցվի Գինեսի ռեկորդների գրքում:

Տիկին Վերժինեի հերթական «հանճարեղ» նախաձեռնությունը թանգարանի տարածքում սրճարանի բացումն էր, ինչը հնարավորություն կտար զգալիորեն ավելացնելու «դուքանի» վերածված թանգարանից ստացվող եկամուտները, սակայն, այս անգամ էլ, դարձյալ այդ «ախմախ ինտելիգենտները» խանգարում են իրենց բողոքներով և ծրագիրը կրկին ձախողում: Իհարկե, չբացված սրճարանին որոշ չափով փոխարինում են բանաստեղծի ճաշասենյակում անցկացվող բանկետները, որոնք միայն կարելի է երևակայել, թե բաքոսյան ինչպիսի խրախճանքների էին վերածվում:

Իհարկե, այդքան «նախաձեռնությունների» հեղինակ թանգարանի տնօրենը, հասկանալի է, «բազմազբաղությունից» ելնելով, «ստիպված էր» անտեսել «Վերնատան» և «Անուշ» պոեմի 100-ամյակը, թանգարանի հիմնադրման 50-ամյա և բազմաթիվ այլ հոբելյաններ: Էլ չասած, որ տիկնոջ մուտքի օրից դադարում են ամենամյա «թումանյանական ընթերցումները», թանգարանը դադարում է թումանյանագիտական կենտրոն լինելուց, փակվում է գիտական աշխատանքով զբաղվողների համար նախատեսված սրահը:

Ուշագրավ է, որ 1999թ. ակադեմիկոս Էդվարդ Ջրբաշյանը, իր մահվան նախորդ օրը իր վերջին նամակ-ցանկության մեջ միանում է թանգարանի գիտխորհրդի մյուս անդամների խնդրանք-պահանջին, որ Վերժինե Մովսիսյանը հեռացվի թանգարանից: Դրանից մեկ տարի անց, իբրև բողոքի նշան, գիտխորհրդի կազմից դուրս են գալիս բոլոր թումանյանագետները: Մեծ բանաստեղծի թոռնուհին՝ Իրմա Սաֆրազբեկյանը, որ առանց աշխատավարձի ծառայում էր թանգարանում որպես խորհրդական, հրավիրում է մամուլի ասուլիս ու պատմում տնօրենի կամայականությունների, ֆինանսական կոպիտ խախտումների մասին: Տիկին Վերժինեն անմիջապես նրան ազատում է աշխատանքից՝ հայտարարելով` «քանի ես այստեղ եմ, Թումանյանի սերունդներից ոչ մեկի ոտքը էս դռնից ներս չի մտնի»: Այդպես Թումանյանների համար մեկընդմիշտ փակվում են իրենց պապի տուն-թանգարանի դռները, այն դեպքում, երբ այդ շենքը կառուցվել էր նրանց օգնությամբ, ցուցանմուշների 80 տոկոսը դարձյալ բանաստեղծի ընտանիքի նվիրատվությունն էր: Ընդհանարապես, տնօրեն դառնալու օրից, Վերժինե Մովսիսյանը շարքով-կարգով աշխատանքից ազատում է հին կադրերին, որ իրենց գործին նվիրված թումանյանագետներ էին՝ փոխարինելով գործին անտեղյակ մարդկանցով, որ չէին կարողանում անգամ էքսկուրսիաներ անցկացնել. բայց դե, կարևորն այն էր, որ «իր կադրերն էին»:

Այնպես, ինչպես տաղանդավոր ամուսնու դափնիներն էին հասնում տիկին Վերժինեին, այդպես էլ` թանգարանի ձեռքբերումները վերագրվում են «նախաձեռնող» տնօրենին: Այդպես, Լինսի հիմնադրամի միջոցներով վերանորոգումը տիկին Վերժինեն համարում էր իր «հունարը», բանաստեղծի 125-ամյակին նվիրված ցուցադրությունը, որ պատրաստվել էր դեռևս 1994թ-ից, թանգարանի աշխատակից Նաիրա Ազարյանի ջանքերով, ևս Վերժինե Մովսիսյանի անձնական վաստակն է հայտարարվում: Ընդ որում, այս ցուցադրության նախապատրաստման համար վարչապետի կողմից տրամադրում է 16 հզր դոլար, ինչը գործունյա տնօրենը, բնականաբար, գրպանում է, իսկ Նաիրա Ազարյանի տարիների աշխատանքը յուրացնում՝ ներկայացնելով իբրև իր տքնանքի արդյունք, կազմակերպում հատուկ ցուցադրություն, ստանում շնորհավորանքներ ու պարգևներ Մշակույթի նախարարությունից: Ընդհանրապես, տիկին Վերժինեի կարծիքով, ինքն է թանգարանը թանգարան դարձրել՝ մոռանալով, որ ստացել է վեց պատրաստի, կահավորված սենյակ, «Վերնատան» սենյակը, «Անուշ» համայնապատկերը, ցուցանմուշների 80 տոկոսն էլ բանաստեղծի ընտանիքի նվիրատվությունն էր:

Տասնամյա պայքարի արդյունքում` Վերժինե Մովսիսյան կոչեցյալին, ի վերջո, մի կերպ ազատում են տնօրենի պաշտոնից, քանի որ վաղուց անցել էր 65-ի շեմը, բայց, ինչպես պարզվում է, անհնար է լինում նրանից ազատվել: Մշակույթի նախարարությունը, որը վերը նշված ցանկացած արարքի համար պարտավոր էր պատժել ու հեռացնել, պարգևատրում է նրան ոսկե շքանշանով: Նկատի ունենալով մի քանի ներքաղաքական նրբություն, կարելի է ասել, որ ավելի հակապետական, ավելի անբարոյական քայլ նախարար Հասմիկ Պողոսյանը (խոշորագույն կենսաբան) չէր կարող անել: Թվում էր, թե թանգարանը գոնե այդ գնով կազատվի հոգեհանից, բայց, պարզվում է՝ ոչ. Վերժինե Մովսիսյանից ամբողջ կյանքի ընթացքում Հրանտ Մաթևոսյանը չկարողացավ պրծնել, ուր մնաց թե` հանգուցյալ Թումանյանը կարողանար:

Նոր տնօրենի պաշտոնի համար հայտարարված մրցույթը վերածվում է թատերականացված բեմադրության: Թումանյանի ընտանիքի, ԳԱԱ Գրականության ինստիտուտի, Հայաստանի գրողների միության առաջադրած թեկնածուի՝ Թումանյանի մասին գիտական լուրջ հետազոտությունների, հրապարակումների և մենագրության հեղինակ, բանասիրության թեկնածու Սուսաննա Հովհաննիսյանի փոխարեն անցկացնում են Վերժինե Մովսիսյանի դրածո Նարինե Թուխիկյանին: Նա, լինելով հեռուստալրագրող, չուներ Թումանյանին վերաբերող ոչ մի հրապարակում, չուներ ո՜չ ղեկավար, ո՜չ էլ թանգարանային աշխատանքի փորձ (հայտնի է միայն, որ նա Վահագն Հովնանյանի «պրոտեժեն» է, ինչը հասկանալի է դառնում, եթե հիշենք, որ Վերժինե Մովսիսյանի հիմնական հովանավոր Արմեն Սմբատյանը ևս անցաթուղթ ստացավ իր կնունքի քավոր Հովնանյանի ձեռամբ): Ի դեպ, մրցույթի արձանագրություններն ու ձայնագրությունները հենց նույն օրը ջնջում են, որպեսզի հնարավոր չլինի դատական կարգով բողոքարկել պատասխանները: Իսկ նորընծա տնօրենի առաջին գործը թանգարանում դառնում է այն, որ Վերժինե Մովսիսյանին նշանակում է իր տեղակալ: Ղեկավարվող, վստահելի «տնօրենի» պաշտոնակատարի նշանակումը տիկին Վերժինեի համար կյանքի ու մահվան հարց էր, քանի որ միայն այդ դեպքում հնարավոր կլիներ ջրի երես չհանել տասը տարվա ապօրինություններն ու հանցագործությունները:

Ամուսնու հեղինակության հաշվին բարձր ատյանների հովանավորությունը վայելող «Ուստիանը» հիմա էլ շարունակում է «թագավորել» թանգարանում: Նրա անմիջական հովանավորներն էին Մշակույթի նախարարության թանգարանների բաժնի պետ Անահիտ Գալստյանը, նախարար Հասմիկ Պողոսյանը (դարձյալ Արմեն Սմբատյանի դրածոն), որոնց համատեղ ջանքերով էլ հնարավոր դարձան տնօրենի մրցույթ կոչված խեղկատակության կազմակերպումն ու ցանկալի թեկնածուի անցկացումը: Ընդ որում, Հասմիկ Պողոսյանն անգամ հայտարարում է, թե «թանգարանի մասին խոսելը կարող է վնասել մեր պետականությանը՚: Իսկ պետականությանը վնաս չէ՞, արդյոք, նման մարդկանց ներկայությունը այդպիսի հաստատությունում: Պետականությանը վնաս չէ՞ արտոնություններ տալ մի գժի, որ շահարկում է ամուսնու անունը: «Չգիտե՞ք ում հետ գործ ունեք. դուք իմ վրա չեք կարա», իսկ մահից հետո դարձյալ շարունակում էր հոլովել նրա անունը. «կարծում եք Հրանտը որ չկա, ինձ էլ պաշտպանող չկա՞՚»:

Իհարկե, պաշտպանող կա. ինչպե՞ս կարող է չլինել, ինչպե՞ս կարող է այդքան ապօրինություններ գործած մարդն առանց պաշտպանների շարունակել պաշտոնավարել Թումանյանի տուն-թանգարանի նման հաստատությունում: Ինչպե՞ս կարող էր առանց պաշտպանի թանգարանի տնօրեն դառնալ մի մարդ, որ տնօրեն բառն անգամ գրում էր «տնորեն», որ գաղափար անգամ չուներ թանգարանից, որ կարող էր գրադարանի 8000 գրքերը խոնավության մեջ փչացնել ու ասել, թե «ոչինչ, կչորանան ու էլի նախկին տեսքի կգան»:

Հետգրություն. Երբ ծանոթանում ես Վերժինե Մովսիսյանի կերպարին, նոր ես հասկանում, թե ինչու՞ էր Հրանտ Մաթևոսյանը միշտ վիզը ծուռ, խեղճ ու կրակ. ինչո՞ւ էր միշտ քաշված ու անվստահ: Երբ Մաթևոսյանին հարցնում էին, թե «ինչու՞ չդարձաք մեր Չինգիզ Այթմատովը», գրողը պատասխանում էր. «Ո՞վ ունենա Վերժիկի նման կնիկ, որ մի հատ էլ Այթմատով դառնա»…

ԼՈՒՍԻՆԵ ԿԵՍՈՅԱՆ 9/ 12 / 2008 22:04

Աղբկուրը  Վիշապը՝ Հրանտ Մաթևոսյանի վզին

Рубрика: Uncategorized | 4 комментария